Droom ik? Ik heb mijn ogen al dertig seconde dicht, omdat ik niet kan geloven dat ik hier ben. Als ik ze open kijk ik uit op Lake Bunyoni. Het grote donkere meer is omringd door bergen. Aan de overkant op de helling staan kleine witte huisjes met fakkels, het schemert. Naast de kleine witte huisjes staan grote oude bomen hoog en trots de lucht in. De wolken hangen laag. Ik hoor de stilte. Ik hoor de vogeltjes, sprinkhanen, kikkers en het kabbelende water. In het meer liggen een paar bootjes zachtjes heen en weer wiebelend. Ik droom niet. Wat een heerlijkheid.

De afgelopen dagen zijn meer dan geweldig geweest. Te beginnen bij afgelopen vrijdag.

“De hartenklop van de aarde vindt je in Afrika. Die van mij bevindt zich in mijn buik van kriebelende spanning. Een jaar geleden had ik het idee en nu heb ik alles zelf geregeld en ben ik met mijn oegandese chauffeur op weg naar het vliegveld om mijn derde vrijwilliger (Rommy) zelf op te vangen. Rommy gaat als verpleegkundige werken in Kagando, een klein dorpje aan de voet van het Rwenzori gebergte. Een dag later loop ik als een gids (of moeder gans) door de straten van Kampala en maak Rommy en Maaike, een vriendin die donderdagavond is aangekomen, wegwijs in het Oegandese stadsleven. Als een vis in het water, als een aapje in oegandese oerwoud, zo op mijn plek. Het is leuk om Kampala door de ogen van nieuwkomers te bekijken. De verbazing en de vragen die ze stellen, maar ook hoe zij de chaos en mensen ervaren. Voor mij een goede les en ik probeer ook zo veel mogelijk op te schrijven van wat zij meemaken om dat dan weer aan nieuwe vrijwilligers uit te leggen. Maandag heb ik Rommy naar haar project gebracht. Een tripje van acht uur in de bus, wachten in de bus, van de bus naar de taxi, wachten in de taxi en ondertussen genieten van de ongekend mooie natuur die mij nog steeds weet te raken. De uitgestrekte groene, heuvelachtige landschappen. De thee- en katoenplantages, de matokebomen, de papyrusvelden, uitgestrekt en gestructureerd. Het surrealistische straatbeeld dat zich buiten de busramen afspeelt blijft me fascineren en ik zie nu nog veel meer, omdat ik kritischer kijk. Op elke vierkante meter gebeurd er iets wat wij als westerlingen niet herkennen. Fietsen volgepakt met matoke-bananen, eieren of bierkrattten. Hangende, zittende of lopende mensen met manden op hun hoofd. Geiten, kippen en koeien op de weg. Dat zie ik ook nog steeds, maar daartussen zie ik logica als busstationbordjes, winkeltjes, verloren baby’s, geluk en ongeluk.”

De ober komt, nadat ik vanuit mijn “cottage” heb gebeld naar de bar, een heerlijk kopje Afrikaanse thee brengen. Kan dit niet geloven…

De komende twee dagen ga ik training geven aan het Oegandese team van Kazinga Tours een Nederlands/Oegandese reisorganisatie. (www.kazingatours.com) Dit doe ik vanuit Kabale in West-Zuid Oeganda. Een training op gebied van timemanagement, efficiëntie en effectiviteit. Voor deze training mag ik nu drie nachten verblijven in het Lake Bunyoni Resort, met een uitzicht zoals hierboven beschreven….daarna door naar Rwanda – Kigali…maar nu is nu…

….Zit ik dan toch maar weer mooi, met mijn stilleven lekker gelukkig te zijn!