Na twee intensieve trainingsdagen vorige week ben ik vanochend vertrokken uit Kigali (Rwanda) en inmiddels al zo’n acht uur onderweg. Ik begon met een auto taxi, toen de matato (met veertien anderen) en nu in de grote killerbus…over integratie gesproken…afrikaans openbaar vervoer betekend overgave. Het is een lange reis terug naar Masaka, waar ik morgen een project ga bezoeken, maar het uitzicht maak alles weer goed. Ik heb nog zeker drie uur te gaan en het volle maanlicht laat een glinstering achter over de palmbladeren en rieten daken, het is een mysterieus gezicht. Ik ben doodmoe, maar gelukkig dat ik ingeklempt tussen twee anderen afrikanen mijn reis voortzet. Alles loopt nog volgens schema. (ben dan ook wel beetje streng voor mezelf)

Rwanda was indrukwekkend, met name omdat ik de genocide memorials heb bezocht. Ik heb in drie uur meer dan 3000 skelletten gezien en bloedvlekken op de muren van mensen die met machetes vermoord zijn. Hun kleren hangen er nog en ook die zitten onder het bloed. Later in het museum zie ik foto’s van hoe de lichamen er bij lagen 15 jaar geleden. Ik word er stil van en kan niet geloven dat mijn buurman mij ooit zou komen vermoorden, omdat ik ineens onder een bepaalde stam val die is geselecteerd op basis van het aantal koeien dat ik heb en hoe lang mijn neus is. Hele generaties zijn vermoord en van alle personen die in de stad lopen zal 90% geen ouders meer hebben, hiv-aids geinfecteerd zijn door verkrachting of het zijn de moordenaars die nu zogenaamd door iedereen weer worden geaccepteerd. Het begrip huti of tutsi bestaat niet meer in Rwanda, maar het is nog elke dag. Ik heb ook bij het Hotel Rwanda gestaan van de film. Ik voel me een ramtoerist, maar na het zien van de film, wilde ik dit perse zien. Nu is het een lux resort.

Gelukkig is Rwanda ook heel mooi en heel gezellig met mijn Canadese vriendinnetje uit Kopenhagen. Lots of catching up to do en het is gaaf om haar weer op een ander continent te zien.

Ik kom rond middernacht aan in Masaka waar Bruce en Bridget me opwachten. Heerlijk, een fijn slaapplekje en de volgende dag op naar Tekera waar hun project is. Ik ben hier vorig jaar ook geweest, maar nu ben ik er voor Different Africa Connection. Tekera is een klein dorpje ver weg in de bush waar opeens een heel groot veld verschijnt met een school, een medische kliniek en een groente-fruit tuin. Het is er heerlijk stil, totdat er in de pause meer dan 300 kinderen naar buiten komen stormen. Een super mooi project voor een vrijwilligers die graag helpen met het runnen van dit Tekera village op gebied van management, administratie, lesgeven en meer. In de middag vertrek ik naar de Backpackers, waar ik Jozef en Jane weer ontmoet. Zoveel herrineringen in een dit kleine stadje.

De volgende dag heb ik na 12 dagen reizen en heel hard werken een dagje vrij waarop ik met mijn vriendjes de stad doorkruis, art-craft dingetjes koop, lekker ga lunchen en eigenlijk de hele dag beetje loop te flierefluiten en natuurlijk gisterenavond lekker de voetjes van de vloer, want dat kan hier elke dag. En blijft echt een ongelooflijk feest!!!!!

Het resultaat nu: een enorme kater! En vanochtend als een malle naar Jinja om hier twee projecten te bezoeken. Goed bezig. Er is nog zoveel meer te vertellen, maar dat doe ik wel als ik thuis ben. Nu eerst per dag intens genieten. Overmorgen door naar Mbale om mijn zeven wees-schatjes te voorzien van heel veel kleding. (worden het allemaal kleine Do-tjes!!) En dan 1 dag vakantie vieren bij Sipi-Falls met Maaike, vriendin uit Amsterdam die ook aan het reizen is hier. Ik noem het vakantie, maar elke dag is toch stiekem wel beetje vakantie!!!

Ach kater of geen kater, Do-tje is hier nog steeds als een aapje in het oerwoud al seen leeuw in de boom, als een vis in het water, al seen kip zonder kop (oh nee) als een klein gelukkig meisje in Oeganda.