Na mijn 13-daagse werktrip door Oeganda en Rwanda lig ik nu in Jinja. Ik probeer te slapen, maar het lijkt alsof mijn bed midden in de kroeg staat, zo luid is de muziek die mijn oren binnendreunt. Ik ben doodmoe en begin van ellende hard te lachen, ik kan dit niet geloven. Maaike ligt in het bed naast me onder haar eigen klamboe, ingerold in de lakens. Het ziet er grappig uit. Ondanks haar oordoppen en misselijkheid is slapen ook voor haar niet te doen. Het voelt alsof ik stomdronken in de kroeg op een bank hang en wacht totdat mijn vrienden ook eindelijk naar huis willen, de bass gaat de door merg (and brain) been. Toch is het pas half een.

Rond twee uur wordt ik wakker van de stilte. De muziek is afgelopen. Ik sliep. Eindelijk. Helaas is mijn geluk van korte duur als onder ons raam een stel krolse katten het liefdesspel willen spelen. Het gejank is echt hartverscheurend. Ik vraag Maaike, die ook wakker is, of ze haar rugzak misschien wil gebruiken als dodelijk wapen... Aan het kattenspel lijkt geen einde te komen. Drie uur half wakker en chagerijnig zijn later begint de moskee aan de andere kant van ons hotel zijn serenades, hopend dat Allah op dit tijdstip misschien wel de oplossing heeft.

Twee slapeloze nachten, vier projectbezoeken en werkelijk twee heerlijke fijne dagen met Maaike in Jinja later sta ik in Mbale bij mijn volgende project. Mbale is zo’n 6 uur rijden van Kampala. Ik begin een beetje moe te worden van het openbaar vervoer, maar ik weet dat deze dagen Mbale de laatste zijn van mijn reis. Ik ben hier om 3 projecten te bezoeken, twee nieuwe en een bestaande.

Vanonder de mango boom word ik warm ontvangen door zingende weduwen en een groep weeskinderen. De kinderen wonen elk bij een weduwe in en worden door haar verzorgd. Helaas is er nog geen geld voor scholing en dus blijven de kinderen achter in educatie. De basis van het project is wel heel goed. Er wordt zoveel mogelijk voor de vrouwen en kinderen gefacitilieerd, ze ontvangen een geit als kado. Ik voel me een gast of honour. Zingen, dansen, feesten en vergaderen. De vrouwen maken bakstenen in de snikhitte om geld te verdienen voor de schoolgelden, maar het schiet nog niet heel hard op. De stenen zijn er wel, maar de verkoop gaat te traag. En hoe langer de stenen in de zon liggen, hoe droger ze worden en dan uiteindelijk weer barsten. Ook hebben de vrouwen vijf lokale geiten die ze voor slacht bewaren. De geiten produceren geen melk dus verdere opbrengsten zijn er niet. FCDU is een organisatie die op papier goed staat. Ze werken in vier verschillende takken die onderveldeeld zijn in kleinschalige projecten. Een vrijwilliger zou zich heel nuttig kunnen maken voor de uitwerking van een kleinschalig project en fondsenwerving doen. De omgeving van het project is echt geweldig. Tegen de Mount Elgon aan.

Inmiddels ben ik terug in Kampala, nog steeds moe maar zeer voldaan. Het weer is ook warmer geworden, dus ik loop als een afrikaan, langzaam, gelijkmatig en trots door de straten en geniet van alles. Ik heb tot op heden meer dan 15 projecten bezocht en zeker meer dan 15 netwerk afspraken gehad. En ik heb nog twee weken. Misschien had ik vrijetijdsmanagement moeten gaan studeren want ik ben erg slecht in het inplannen van vrije tijd. Gelukkig heb ik nog ruim tien dagen die ik ga benutten met administratie. En mijn stagaire komt zondag aan. Dus voor die tijd minstens twee dagen zwembad.

De afgelopen drie weken hebben de zes maanden Oeganda vorig jaar in alle fronten overschreden! Ik geniet echt voor de volle 100% en voel me ontzettend op mijn plek!

Zomerbriesjes door het raam...en lieve vriendinnetje, dank voor jullie mailtjes, smsjes en berichtjes, altijd fijn en ik heb nu al in zin in goede koude rose op het amsterdamse terras! ;-)

Interesse in vrijwilligerswerk zie www.differentafricaconnection.nl