Op zoek naar vrijwilligers in Oeganda

Different Africa Connection is op zoek naar vrijwilligers die in Maart & April 2009 werkzaam zijn in Oeganda. Onze stagaire Brit doet een onderzoek naar de behoeftes van vrijwilligers en is daarom zeer geinteresseerd om met jullie een interview te doen. Zij is op dit moment in Oeganda en op zoek naar geschikte kandidaten.

Dus ben jij een vrijwilliger in werkzaam via een organisatie in Oeganda in de maanden Maart en April 2009? Reageer dan snel op [email protected] met je gegevens en wij zorgen ervoor dat Britt contact met jullie opneemt.

Alvast dank voor de medewerking en succes in Oeganda!

Dominique Cordier
Different Africa Connection
06-452 492 76
http://www.differentafricaconnection.nl/

Wie zijn wij?

Welkom! Different Africa Connection is een bemiddelingsbureau tussen professionele vrijwilligers en lokale ontwikkelingsorganisaties in Oeganda.Onze missie is ervoor te zorgen dat elke vrijwilliger zijn kennis en expertise in het veld kan inzetten.We strevennaar duurzame ontwikkeling voor alle participerende partijen.We bieden vrijwilligerswerk in de volgende categorieën:

• · Management
• ·Educatie
• ·ICT
• ·Kunst & Cultuur
• ·Agrarisch
• ·Gezondheidzorg

Wij staan voor een persoonlijke benadering. Dat betekent dat wij een(kosteloos) persoonlijk interview houden met iedere vrijwilliger om te achterhalen wat je passie, je motivatie en werkachtergrond is.We brengen om de zes maanden een bezoek aan Oeganda om onze bestaande projecten te bezoeken en eventueel nieuwe aan te trekken.Dat betekent voor jou: duidelijke en up-to-date informatie over het project, de verwachtingen en voorbereiding. Daarnaast informeren wij jou over de culturele verschillen en wat je mag verwachten van onze projectpartners en Different Africa Connection.

Kijk gerust verder op onze website en lees meer over onze werkwijze en de vacatures in Oeganda.

• Wij staan voor een persoonlijke benadering naar onze vrijwilligers
• Wij staan voor heldere informatie voor alle betrokken partijen
• Wijzijn Different Africa Connection

Naturel.

Bij deze nog een paar prachtplaatjes.

Ik ga nog vijf dagen ongelooflijk genieten.

www.differentafricaconnection.nl

Liefs vanaf het zwembad!

hihihi

xxx

Outshining.

Vorig jaar tijdens mijn Oeganda trip is de uitspraak ‘Be Outshining’ ontstaan of beter gezegd: “in het leven geroepen” door twee Deense dames en overgenomen door de twee Hollandse Sistahs! Ik en Chris...en het moet worden voortgezet!

OUTSHINING staat voor:

O – OUTSHINING

U – Unified

T – Together

S – Solid & Spontaneous

H- Honest

I – Independent

N – New

I – Interested

N – Natural

G – Gorgeous

Ik ben 6 solide projecten rijker. Heb bij 10 van de 15 projecten woonruimte gevonden. Heb meer dan 28 netwerkafspraken en projectbezoeken gehad. Heb weer heel veel moois van Oeganda gezien en twee fantastische dagen training gegeven aan Kazingatours. Ik heb al 1 dag bij het zwembad gelegen. Heb alle vormen van openbaar vervoer gehad en ben aan het einde van mijn reis vijf keer heen en weer naar het vliegveld gegaan om vrijwilligers op te halen, weg te brengen en a.s zondag nog een keer om mijn stagaire op te halen. Ik heb 1 ongeluk gehad, maar ben ongedeerd. Ik heb gehuild van geluk en getraand van het lachen. Ik heb twee kilo eraf gedanst en er ook weer bij gedronken. Heb al meer dan 500 foto’s en 7 paar nieuwe oorbellen. Heb Kigali gezien. En zo kan ik nog wel even doorgaan met dagelijkse geweldige momentjes.

En met nog een week te gaan is dit mijn laatste blog, want al het bovenstaande moet zowel op mijn laptop als in mijn hoofd nog verwerkt worden en dus is het Shariton blij met mijn komst….heerlijk aan het zwembad…

Uganda is Outshining

Do is Outshining

Different Africa Connection is Outshining

Be Outshining

Tot over een weekje. (Argh)

Zomerbries.

Na mijn 13-daagse werktrip door Oeganda en Rwanda lig ik nu in Jinja. Ik probeer te slapen, maar het lijkt alsof mijn bed midden in de kroeg staat, zo luid is de muziek die mijn oren binnendreunt. Ik ben doodmoe en begin van ellende hard te lachen, ik kan dit niet geloven. Maaike ligt in het bed naast me onder haar eigen klamboe, ingerold in de lakens. Het ziet er grappig uit. Ondanks haar oordoppen en misselijkheid is slapen ook voor haar niet te doen. Het voelt alsof ik stomdronken in de kroeg op een bank hang en wacht totdat mijn vrienden ook eindelijk naar huis willen, de bass gaat de door merg (and brain) been. Toch is het pas half een.

Rond twee uur wordt ik wakker van de stilte. De muziek is afgelopen. Ik sliep. Eindelijk. Helaas is mijn geluk van korte duur als onder ons raam een stel krolse katten het liefdesspel willen spelen. Het gejank is echt hartverscheurend. Ik vraag Maaike, die ook wakker is, of ze haar rugzak misschien wil gebruiken als dodelijk wapen... Aan het kattenspel lijkt geen einde te komen. Drie uur half wakker en chagerijnig zijn later begint de moskee aan de andere kant van ons hotel zijn serenades, hopend dat Allah op dit tijdstip misschien wel de oplossing heeft.

Twee slapeloze nachten, vier projectbezoeken en werkelijk twee heerlijke fijne dagen met Maaike in Jinja later sta ik in Mbale bij mijn volgende project. Mbale is zo’n 6 uur rijden van Kampala. Ik begin een beetje moe te worden van het openbaar vervoer, maar ik weet dat deze dagen Mbale de laatste zijn van mijn reis. Ik ben hier om 3 projecten te bezoeken, twee nieuwe en een bestaande.

Vanonder de mango boom word ik warm ontvangen door zingende weduwen en een groep weeskinderen. De kinderen wonen elk bij een weduwe in en worden door haar verzorgd. Helaas is er nog geen geld voor scholing en dus blijven de kinderen achter in educatie. De basis van het project is wel heel goed. Er wordt zoveel mogelijk voor de vrouwen en kinderen gefacitilieerd, ze ontvangen een geit als kado. Ik voel me een gast of honour. Zingen, dansen, feesten en vergaderen. De vrouwen maken bakstenen in de snikhitte om geld te verdienen voor de schoolgelden, maar het schiet nog niet heel hard op. De stenen zijn er wel, maar de verkoop gaat te traag. En hoe langer de stenen in de zon liggen, hoe droger ze worden en dan uiteindelijk weer barsten. Ook hebben de vrouwen vijf lokale geiten die ze voor slacht bewaren. De geiten produceren geen melk dus verdere opbrengsten zijn er niet. FCDU is een organisatie die op papier goed staat. Ze werken in vier verschillende takken die onderveldeeld zijn in kleinschalige projecten. Een vrijwilliger zou zich heel nuttig kunnen maken voor de uitwerking van een kleinschalig project en fondsenwerving doen. De omgeving van het project is echt geweldig. Tegen de Mount Elgon aan.

Inmiddels ben ik terug in Kampala, nog steeds moe maar zeer voldaan. Het weer is ook warmer geworden, dus ik loop als een afrikaan, langzaam, gelijkmatig en trots door de straten en geniet van alles. Ik heb tot op heden meer dan 15 projecten bezocht en zeker meer dan 15 netwerk afspraken gehad. En ik heb nog twee weken. Misschien had ik vrijetijdsmanagement moeten gaan studeren want ik ben erg slecht in het inplannen van vrije tijd. Gelukkig heb ik nog ruim tien dagen die ik ga benutten met administratie. En mijn stagaire komt zondag aan. Dus voor die tijd minstens twee dagen zwembad.

De afgelopen drie weken hebben de zes maanden Oeganda vorig jaar in alle fronten overschreden! Ik geniet echt voor de volle 100% en voel me ontzettend op mijn plek!

Zomerbriesjes door het raam...en lieve vriendinnetje, dank voor jullie mailtjes, smsjes en berichtjes, altijd fijn en ik heb nu al in zin in goede koude rose op het amsterdamse terras! ;-)

Interesse in vrijwilligerswerk zie www.differentafricaconnection.nl

Nachtvlinder.

Na twee intensieve trainingsdagen vorige week ben ik vanochend vertrokken uit Kigali (Rwanda) en inmiddels al zo’n acht uur onderweg. Ik begon met een auto taxi, toen de matato (met veertien anderen) en nu in de grote killerbus…over integratie gesproken…afrikaans openbaar vervoer betekend overgave. Het is een lange reis terug naar Masaka, waar ik morgen een project ga bezoeken, maar het uitzicht maak alles weer goed. Ik heb nog zeker drie uur te gaan en het volle maanlicht laat een glinstering achter over de palmbladeren en rieten daken, het is een mysterieus gezicht. Ik ben doodmoe, maar gelukkig dat ik ingeklempt tussen twee anderen afrikanen mijn reis voortzet. Alles loopt nog volgens schema. (ben dan ook wel beetje streng voor mezelf)

Rwanda was indrukwekkend, met name omdat ik de genocide memorials heb bezocht. Ik heb in drie uur meer dan 3000 skelletten gezien en bloedvlekken op de muren van mensen die met machetes vermoord zijn. Hun kleren hangen er nog en ook die zitten onder het bloed. Later in het museum zie ik foto’s van hoe de lichamen er bij lagen 15 jaar geleden. Ik word er stil van en kan niet geloven dat mijn buurman mij ooit zou komen vermoorden, omdat ik ineens onder een bepaalde stam val die is geselecteerd op basis van het aantal koeien dat ik heb en hoe lang mijn neus is. Hele generaties zijn vermoord en van alle personen die in de stad lopen zal 90% geen ouders meer hebben, hiv-aids geinfecteerd zijn door verkrachting of het zijn de moordenaars die nu zogenaamd door iedereen weer worden geaccepteerd. Het begrip huti of tutsi bestaat niet meer in Rwanda, maar het is nog elke dag. Ik heb ook bij het Hotel Rwanda gestaan van de film. Ik voel me een ramtoerist, maar na het zien van de film, wilde ik dit perse zien. Nu is het een lux resort.

Gelukkig is Rwanda ook heel mooi en heel gezellig met mijn Canadese vriendinnetje uit Kopenhagen. Lots of catching up to do en het is gaaf om haar weer op een ander continent te zien.

Ik kom rond middernacht aan in Masaka waar Bruce en Bridget me opwachten. Heerlijk, een fijn slaapplekje en de volgende dag op naar Tekera waar hun project is. Ik ben hier vorig jaar ook geweest, maar nu ben ik er voor Different Africa Connection. Tekera is een klein dorpje ver weg in de bush waar opeens een heel groot veld verschijnt met een school, een medische kliniek en een groente-fruit tuin. Het is er heerlijk stil, totdat er in de pause meer dan 300 kinderen naar buiten komen stormen. Een super mooi project voor een vrijwilligers die graag helpen met het runnen van dit Tekera village op gebied van management, administratie, lesgeven en meer. In de middag vertrek ik naar de Backpackers, waar ik Jozef en Jane weer ontmoet. Zoveel herrineringen in een dit kleine stadje.

De volgende dag heb ik na 12 dagen reizen en heel hard werken een dagje vrij waarop ik met mijn vriendjes de stad doorkruis, art-craft dingetjes koop, lekker ga lunchen en eigenlijk de hele dag beetje loop te flierefluiten en natuurlijk gisterenavond lekker de voetjes van de vloer, want dat kan hier elke dag. En blijft echt een ongelooflijk feest!!!!!

Het resultaat nu: een enorme kater! En vanochtend als een malle naar Jinja om hier twee projecten te bezoeken. Goed bezig. Er is nog zoveel meer te vertellen, maar dat doe ik wel als ik thuis ben. Nu eerst per dag intens genieten. Overmorgen door naar Mbale om mijn zeven wees-schatjes te voorzien van heel veel kleding. (worden het allemaal kleine Do-tjes!!) En dan 1 dag vakantie vieren bij Sipi-Falls met Maaike, vriendin uit Amsterdam die ook aan het reizen is hier. Ik noem het vakantie, maar elke dag is toch stiekem wel beetje vakantie!!!

Ach kater of geen kater, Do-tje is hier nog steeds als een aapje in het oerwoud al seen leeuw in de boom, als een vis in het water, al seen kip zonder kop (oh nee) als een klein gelukkig meisje in Oeganda.

Stilleven.

Droom ik? Ik heb mijn ogen al dertig seconde dicht, omdat ik niet kan geloven dat ik hier ben. Als ik ze open kijk ik uit op Lake Bunyoni. Het grote donkere meer is omringd door bergen. Aan de overkant op de helling staan kleine witte huisjes met fakkels, het schemert. Naast de kleine witte huisjes staan grote oude bomen hoog en trots de lucht in. De wolken hangen laag. Ik hoor de stilte. Ik hoor de vogeltjes, sprinkhanen, kikkers en het kabbelende water. In het meer liggen een paar bootjes zachtjes heen en weer wiebelend. Ik droom niet. Wat een heerlijkheid.

De afgelopen dagen zijn meer dan geweldig geweest. Te beginnen bij afgelopen vrijdag.

“De hartenklop van de aarde vindt je in Afrika. Die van mij bevindt zich in mijn buik van kriebelende spanning. Een jaar geleden had ik het idee en nu heb ik alles zelf geregeld en ben ik met mijn oegandese chauffeur op weg naar het vliegveld om mijn derde vrijwilliger (Rommy) zelf op te vangen. Rommy gaat als verpleegkundige werken in Kagando, een klein dorpje aan de voet van het Rwenzori gebergte. Een dag later loop ik als een gids (of moeder gans) door de straten van Kampala en maak Rommy en Maaike, een vriendin die donderdagavond is aangekomen, wegwijs in het Oegandese stadsleven. Als een vis in het water, als een aapje in oegandese oerwoud, zo op mijn plek. Het is leuk om Kampala door de ogen van nieuwkomers te bekijken. De verbazing en de vragen die ze stellen, maar ook hoe zij de chaos en mensen ervaren. Voor mij een goede les en ik probeer ook zo veel mogelijk op te schrijven van wat zij meemaken om dat dan weer aan nieuwe vrijwilligers uit te leggen. Maandag heb ik Rommy naar haar project gebracht. Een tripje van acht uur in de bus, wachten in de bus, van de bus naar de taxi, wachten in de taxi en ondertussen genieten van de ongekend mooie natuur die mij nog steeds weet te raken. De uitgestrekte groene, heuvelachtige landschappen. De thee- en katoenplantages, de matokebomen, de papyrusvelden, uitgestrekt en gestructureerd. Het surrealistische straatbeeld dat zich buiten de busramen afspeelt blijft me fascineren en ik zie nu nog veel meer, omdat ik kritischer kijk. Op elke vierkante meter gebeurd er iets wat wij als westerlingen niet herkennen. Fietsen volgepakt met matoke-bananen, eieren of bierkrattten. Hangende, zittende of lopende mensen met manden op hun hoofd. Geiten, kippen en koeien op de weg. Dat zie ik ook nog steeds, maar daartussen zie ik logica als busstationbordjes, winkeltjes, verloren baby’s, geluk en ongeluk.”

De ober komt, nadat ik vanuit mijn “cottage” heb gebeld naar de bar, een heerlijk kopje Afrikaanse thee brengen. Kan dit niet geloven…

De komende twee dagen ga ik training geven aan het Oegandese team van Kazinga Tours een Nederlands/Oegandese reisorganisatie. (www.kazingatours.com) Dit doe ik vanuit Kabale in West-Zuid Oeganda. Een training op gebied van timemanagement, efficiëntie en effectiviteit. Voor deze training mag ik nu drie nachten verblijven in het Lake Bunyoni Resort, met een uitzicht zoals hierboven beschreven….daarna door naar Rwanda – Kigali…maar nu is nu…

….Zit ik dan toch maar weer mooi, met mijn stilleven lekker gelukkig te zijn!

Illusion de Vacance

'Hallo Do...je bent nu in Oeganda...pak je rust....geniet van de zon...leef je uit en ga daarna heerlijkaan het zwembad liggen...adem diep in door de neus en adem rustig door je mond weer uit....zie de palmbomen en de strak blauwe hemel...ruik de frisse naar citroengras geurende lucht en ontspan.....ontspan.....'

Terwijl deze gedachtes de revu passeren, zit ik weer schokkend achter op de boda door de slobbenwijken op weg naar project ASOD. Een project opgezet door John Tuwembulezi, die drie banen heeft om zijn geld te doneren aan 180 weeskinderen die hij huisvest op een stuk(je) land in slobbenwijken van Kampala. Tegenover dit stukje land is een school, ook door hem opgezet en daar gaan de kinderen, de pubers kan ik beter zeggen (tussen 13-18 jaar) naar school. In april komt Evelien (vrijwilliger via Different Africa Connection) hier werken. Na een vergadering van 3 uur hebben we een duidelijk profiel van wat Evelien gaat oppakken, waar behoefte aan is en hoe wij haar huisvesting gaan regelen.

Door naar de volgende meeting....

Ik lunch met Robert Jan en Lillian van Second Life / ICT4ALL en bezoek vervolgens hun twee werklocaties. Zij hebben een project opgezet dat second hand computers repareert, opknapt en verkoopt. Met ICT4ALL geven ze computer trainingen aan gehandicapten. Deze krijgen nade training een computer om daarmee wellicht wat geld tegaan verdienen. Een uitdaging! Het vervoer voor de gehandicapten naar de training toe moet geregeld worden, daarnaast hebben ze een behoorlijke dosis begeleiding nodig en ook een deel counseling, omdat ze vaak uit verstoten gezinnen komen. Een opgave die Robert Jan niet alleen kan doen. Daarom ga ik op zoek naar een vrijwilliger die mee wil denken, logistieke processen kan uitwerken, trainingen kan geven. Of een vrijwilliger die meer de ' menselijke kant' wil bekleden en zich meer wil verdiepen in het wel en wee van de gehandicapten en samen met ICT4ALL wil kijken hoe hen een beter bestaan te geven.

De volgende dag heb ik een afspraak in een andere slobbenwijk om het project KYC te bezoeken, een bibiliotheek met een studieruimte voor kinderen en jongvolwassenen uit de buurt. Een erg mooi project met veel potentie. Maar hoe krijgt die potentie vorm en hoe krijgt die vorm een duidelijke uitwerking?

Tussen de minimaal twee afspraken op een dag voor projecten, lunch ik met mijn reeds bestaande contacten en probeer ik ondertussen mijn netwerk te vergroten. Ik ontmoet nieuwe mensen en daar komt vanzelf weer werk uit voort.

Verder gooi ik mijn Oegandese woordjes er netjes uit, loop ik te flierelfuiten door de Oegandese chaos en ben blij dat ik minimaal 10 uur per dag alleen maar bezig ben met Different Africa Connection. He he .. eigen verantwoordelijkheid, eigen werktijden...

'Do, echt! Ga naar het zwembad, ga relaxen, laat de boel lekker de boel...'

- 'Nee, nee, ik heb het druk! En met de Oegandese uitdagingen als tijd, viezigheid, plakkerigheid en vervoersmiddelen, hou ik mij zeker de eerste week nog even strak aan de planning...kunnen we strakjes lekker bakken onder oegandese zon...'

;-)

Zwevend Thuis.

Ik ben er weer! In het mooie warme Oeganda. Mijn vlucht ging prima, heb nog even in Rwanda - Kigali gestaan en ben na twee uur droog zitten in het vliegtuig weer opgestegen om vervolgens te landen in Entebbe....waar ik netjes ben opgehaald door mijn Oegandese vriendjes. Een warm onthaal. En ook wel ietsiepietsie beetje spannend, zo'n wederzien. Mijn eerste dodemans ritje verder veilig aangekomen in een guesthouse, aangezien ik even niet kon slapen waar ik dacht te gaan slapen. En vanavond mijn spullen verhuizen naar Mengo, waar ik in het huisje van Kim ga slapen...met de allermooiste veranda...fijn. Vanuit daar ga ik verder reizen, maar eerst even aclimatiseren.

Het voelt als thuis. Het voelt alsof ik nooit ben weggeweest. De chaos en drukte, het leven op straat, de geuren (voorspelbaar) maar heerlijk en herkenbaar. De honderdduizend herinneringen die ik hier heb liggen komen elke keer weer naar boven en toch is het nu niet hetzelfde. Ik ben hier met een duidelijk doel. En Oeganda is weer nieuw met andere mensen, andere contacten en hopelijk over vijf weken weer een facebook lading vol met nieuwe mensen. En ik ben anders. Rustiger. Niet overvallen door het 'gekke' Afrika, maar gestructureerd aan het kijken hoe ik deze vijf weken zo optimaal mogelijk ga benutten om mijn bedrijfje naar een volgend niveau te brengen.

Geklempt zitten in de Matato. Rijden in Kamokyja, waar ik heb gewoond met mijn Sister. Garden City waar ik meer dan 50 cappucino's heb gedronken en heel druk bezig bengeweest om vanuit het internetcafe de start voor Different Africa Connection te maken. De boda-boda ritjes. Ik leef in het nu in mijn herinnering. Ik ben heel benieuwd wat deze vijf weken gaan brengen. Ik heb er zin in!!

en het blijft een feit. I love Africa!!!! I do I do I do I do!!!!

Kusjes, Do.